21.5.11

ΚΡΙΣΗ AND ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ (CRISIS ΚΑΙ CATASTROPHE)








" … την απόλαυσα· τον απόλαυσα το λόγο σας."

Αν είχες και μυαλό, κόρη μου, τι καλά που θα 'ταν!


19.5.11

Οι ευθύνες είναι πάντα των άλλων


Είμαι ενθουσιασμένος με τον συνονόματό μου!



Tου Στέφανου Κασιμάτη


Χθες, ανήμερα της εορτής του Αγίου Παυλίνου (Αθηναίου μάρτυρος, ο οποίος ερρίφθη από τους εθνικούς στην πυρά επειδή κήρυττε τον λόγο του Κυρίου, αλλά ο Θεός, με την απέραντη αγάπη του, τον άφησε να καίγεται χωρίς να πεθαίνει - περισσότερα στον Συναξαριστή, το κορυφαίο αριστούργημα της S&M λογοτεχνίας) είχα την ευκαιρία να ακούσω τις σκέψεις σημαντικού υπουργού - πρίγκιπος, από τον κύκλο του Κάμελοτ. Το θέμα μας, η κατάσταση των πραγμάτων. Ηταν μία ακόμη ευκαιρία για να θαυμάσω την ικανότητα, που ο κύκλος του Παπανδρέου έχει αναγάγει σε τέχνη: την εξέταση, δηλαδή, του προβλήματός μας υπό ένα πρίσμα διεθνές, το οποίο ανοίγει σταδιακά (πρώτα ευρωπαϊκό, έπειτα global, τέλος sub specie aeternitatis), ώσπου στο τέλος η στάση της Ελλάδος και της κυβέρνησής της να μην έχουν πια καμία σημασία.
Συγκεκριμένα, η ουσία του προβλήματος -κατά τον συνομιλητή μου- είναι η ανεπάρκεια των ευρωπαϊκών δομών (για την οποία ουδείς αμφιβάλλει ότι αναδεικνύεται πλήρως υπό συνθήκες κρίσης) και η στενότητα των αντιλήψεων της σημερινής ευρωπαϊκής ηγεσίας. Ανέφερε μάλιστα το παράδειγμα του Γ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος «πηγαίνει σε συμβούλια, ακούει δέκα υπουργούς να διαφωνούν μεταξύ τους και μένει χωρίς να ξέρει τι πρέπει να κάνει». Τι φταίμε, λοιπόν, εμείς, όταν εκείνοι από τους οποίους εξαρτάται η σωτηρία μας δεν είναι αντάξιοί μας; Αυτό ήταν, πάνω κάτω, το πνεύμα του συνομιλητή μου.
Η εκλογίκευση της πολιτικής αδράνειας, με ωραία θεωρητικά σχήματα, αν και σχετικώς περίπλοκος, δεν παύει να είναι ένας βολικός τρόπος για να πετάς την μπάλα εκτός γηπέδου. Για πόσο ακόμη θα χρησιμεύει όμως; Η παραμυθία της ασυνάρτητης Ευρώπης, που δεν βλέπει ότι το συμφέρον της είναι να σώσει πάση θυσία τους απατεωνίσκους της Ευρωζώνης, είναι μια υπεκφυγή. Ως τέτοια, θυμίζει κάπως τη στάση του Κώστα Καραμανλή, που ήταν τόσο προικισμένος πνευματικά, που μπόρεσε τόσο λεπτομερώς και ευκρινώς να φαντασθεί τον άθλο της μεταρρύθμισης της Κούβας του Αιγαίου σε ελεύθερη οικονομία (το λέγανε «επανίδρυση»...), ώστε όταν έφθασε η κρίσιμη ώρα να τον επιχειρήσει, εκείνος -σοφός με την εκ των προτέρων γνώση της ματαιότητας του εγχειρήματος- βαρέθηκε...
Η ευρωπαϊκή ασυναρτησία δεν ευθύνεται επειδή το υπουργείο Οικονομικών δεν μπορεί να ελέγξει το έλλειμμα, ούτε επειδή η απλή αναφορά σε απολύσεις εργαζομένων στο Δημόσιο έχει αναχθεί σε ταμπού. Δεν ευθύνεται επειδή η κυβέρνηση δεν τολμά να θίξει το «δημοκρατικό κεκτημένο» κάθε συντεχνίας να καταλύει, όποτε της γουστάρει, τη ζωή στο κέντρο της πόλης. Δεν ευθύνεται επειδή διάφοροι καμαρωτοί βλαχοδήμαρχοι που παριστάνουν τους υπουργούς δεν εφαρμόζουν τις αποφάσεις τους, δεν προχωρούν σε περικοπές, ούτε καν σε μετατάξεις. Δεν ευθύνεται επειδή στην κρίσιμη θέση του υπουργού Δημοσίας Τάξεως διορίστηκε ένας πολιτικός, ο οποίος ποτέ δεν μπόρεσε να δει τον κόσμο πέρα από τον ρόλο του προέδρου της (γραφικής, ούτως ή άλλως) ΕΦΕΕ και ο οποίος απειλεί να διαλύσει τα Σώματα Ασφαλείας, τη στιγμή που η κοινωνία τα χρειάζεται περισσότερο. Δεν ευθύνεται για την αφροσύνη της παθητικής ανοχής προς τη λαθρομετανάστευση ούτε για τη χαζοχαρούμενη αντιμετώπιση της γκετοποίησης της πρωτεύουσας με ανάπλαση πάρκων και κοινωνιολογικές αρλούμπες. Δεν ευθύνεται επειδή η κυβέρνηση περνάει νόμους, η εφαρμογή των οποίων απαιτεί μερικές δεκάδες υπουργικές αποφάσεις (αρκετές μάλιστα κοινές) και προεδρικά διατάγματα. Γενικώς, για την ακυβερνησία, για το «πολιτικό πρόβλημα της χώρας», όπως το ονομάζουν κάποιες φωνές λογικής που διαπερνούν τον σαματά της ορδής, δεν ευθύνεται η Ευρώπη και η ασυναρτησία της. Ευθύνεται μάλλον εκείνος ο οποίος θεωρεί ότι η γνώση του υπουργικού συμβουλίου στις ινδικές πατέντες για την ανέγερση βιοκλιματικών κατοικιών είναι πολυτιμότερη από τη συναίνεση των υπουργών επί των στόχων και του χρονοδιαγράμματος. Αν η Ελλάς κατάντησε Μπλανς (Ντιμπουά), ώστε να βασίζεται «στην καλοσύνη των ξένων», είναι επειδή μονίμως αποφεύγουμε να αντικρίσουμε τις ευθύνες τις δικές μας.
Οσον αφορά δε την «ιεράν αγανάκτησιν» του υπερήφανου πολιτικού κόσμου, όταν ακούει τις ευθείες προτροπές για συναίνεση που μας απευθύνει η Ευρώπη, αν η στάση του δεν είναι υποκρισία, τότε είναι έκφραση της αυταπάτης ανθρώπων ολίγιστων, που έχουν μπερδέψει την χύδην κομματοκρατία με τη δημοκρατία. Ανθρώπων που αντιλαμβάνονται το δημοκρατικό πολίτευμα ως έναν φαύλο κύκλο τυφλού κομματικού ανταγωνισμού, με μόνο στόχο τη νομή της εξουσίας από το κόμμα, ακόμη και αν η αφετηρία της εξουσίας είναι κάθε φορά από χειρότερη βάση. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε σωστά, στην «Καθημερινή» της περασμένης Κυριακής, αναρωτιέται ο Απόστολος Δοξιάδης: Μήπως η κατάρρευση είναι η μόνη λύση;

Αθήνα και πάλι Αθήνα!

Οποιος βρέθηκε χθες το μεσημέρι στο εστιατόριο ξενοδοχείου της πλατείας Συντάγματος μπορούσε να δει ολόκληρο το ελληνικό δράμα συμπυκνωμένο: στο ένα τραπέζι έτρωγε η κυβέρνηση, δηλαδή ο Πάουλ Τόμσεν και οι συνεργάτες του της τρόικας, ενώ στο ακριβώς διπλανό γευμάτιζε η «χρεοκοπία», δηλαδή ο γνωστός επιχειρηματίας των ΜΜΕ που αποφεύγει να πληρώνει εισφορές και του οποίου το υπερχρεωμένο κανάλι προσφάτως φαλίρισε. Βγαίνοντας από το εστιατόριο συνέβη να εκτυλιχθεί μπροστά μου μία ακόμη σκηνή βαθύτατης ελληνικότητας: Ενα φορτηγάκι πέρασε με κόκκινο, η κυρία την οποία κόντεψε να χτυπήσει έβαλε τις φωνές στον τροχονόμο, που ήταν μπροστά αλλά βαρέθηκε να επέμβει, όμως καθώς ο τροχονόμος άρχισε να κατευθύνεται με βήμα βαρύ προς τον οδηγό, τον πρόλαβε ο κόπρος της πλατείας, που άρχισε να γαβγίζει μανιωδώς στον παραβάτη! Σε ποια άλλη μεγαλούπολη του κόσμου ένας κόπρος κάθεται αμέριμνος στη μέση του κεντρικότερου δρόμου, χωρίς κανείς να ενοχλείται; Σε πολλές. (Μογκαντίσου, Κάιρο, Κουάλα Λουμπούρ κ. λπ.) Σε ποια όμως ο κόπρος έχει την ευφυΐα ώστε να αναλάβει χρέη τροχονόμου; Μόνον στην Ελλαδάρα

Η Καθημερινή, 19 Μαΐου 2011

12.5.11

Χαραυγή

Αχνά, σαν το ροδόβαμμα μιας πρώτης
      Ανήξερης αγάπης ξημερόνει·
      Την απάρθενη θάλασσα φουσκόνει
Σα γλυκοανασασμός πάναγνης νιότης,


Και σαν άνθια κυλάει τον κάτασπρό της
      Ανάλαφρον αφρό, και η γης ασκόνει
      Τη λευκή καταχνιά και φανερόνει
Την ομορφάδα της αιωνιότης


Άγγιχτη, αφίλητη, αθώρητη. Μένει
      Σαστισμένη η ψυχή στη δροσεράδα
Του αγέρος που όσο πάει και ασπρογαλιάζει·


      Το πάθος ξεστοχάει και αναγαλλιάζει,
      Σαν ο άγριος κρίνος που ξανοίγει αράδα,
Στην άπειρη ωραιότη ερωτεμένη.


26 Μαρτίου 1899


Λορέντζος Μαβίλης


Ανήξερη αγάπη, πάναγνη νιότη, άγγιχτη, αφίλητη, αθώρητη, άπειρη ερωτεμένη νεότη το ξημέρωμα. Λίγωσα, κύριε Μαβίλη μου, λίγωσα! Υπόδειγμα φαλλοκρατικής γραφής όπου εξιδανικεύεται ο νέος και άπειρος θηλυκός άνθρωπος με αυτόματη απαξίωση της ωριμότερης γυναίκας. Κι επειδή απόρησα, για τη νύχτα άραγε πώς θα μπορούσε να μιλήσει, ο Μαβίλης, που απολαμβάνει τη χαραυγή με τα μέτρα μιας παρθένας, δώσετε βάση παρακαλώ: 


Φάληρο


Eίχε όλα της τα μάγια η νύχτα· μόνη
        Eσύ έλειπες. Aργά κινάω να φύγω,
        Mα ξάφνου στη μπασιά του μπαρ ξανοίγω
Aυτοκίνητο να γοργοζυγόνη.

M' ελπίδα σταματάω. Nά το, πλακόνει.
        Παραμερίζουν οι άλλοι. Άσειστος μπήγω
        Tη ματιά μου στα μάτια σου. Άλλο λίγο
Aκόμα και ο σοφέρ σου με σκοτόνει.

Aρχοντοπούλα μ' άφταστα πρωτάτα,
        Mε των Eφτά νησιών τες χίλιες χάρες,
Tετράξανθη ομορφιά γαλανομάτα,

        Tου θανάτου δε μ' έπιασαν τρομάρες ―
        Γλυκύτατες μ' ελυώσανε λαχτάρες
Nα συντριφτώ κάτω από εσέ στη στράτα.



Σουηδέζα, θεά! Αχ και να με πλάκωνες, μάνα μου! εύχεται με πάθος. Έτσι επέρχεται αναγνωστική ισορροπία μεταξύ ξημερώματος και νύχτας και ζούνε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. 


Αχ, τετράξανθη, τι μας έκανες πάλι σήμερα!


Τον τάφο μου τον θέλω στα Χαυτεία

Αφίσες με τραβούν απ’ το μανίκι,
Αθήνα μου γεμάτη καλλιστεία
τον τάφο μου τον θέλω στα Χαυτεία,
είκοσι χρόνια σού πληρώνω νοίκι.
Στον ύπνο να περνούν βουνά και δάση,
νεράιδες φασκιωμένες μαύρα ρούχα,
κάτι σαν άχτι μουλαριού που σου ’χα
σε ποιό λεωφορείο το ’χω χάσει!
Ποιά τρέλα, πές μου, με χτυπάει στις φτέρνες
και φεύγω και κυλάω σαν το τόπι,
με γήπεδα μουγκά και με ταβέρνες
στα σωθικά. Οι άνθρωποι κι οι τόποι
ξένοι μου μοιάζουν στις φωτογραφίες
που βγάζαμε σε άλλες ηλικίες.

Μιχάλης Γκανάς



Ωραίο αστικό ζεϊμπέκικο μπλουζ, όπου μια διαδρομή με το αστικό, Χαυτεία-Γαργαρέτα ας πούμε, σκοτώνει και μουλάρι! 



10.5.11

10/5/11

Στα μέρη που οδεύει η κοινωνία μας, η ανθρώπινη ζωή κοστίζει πολύ λιγότερο από μια βιντεοκάμερα.

9.5.11

Ένας αχός, ανθρώπινος.

Ως απόφοιτος του 2009 δεν μου δόθηκε η δυνατότητα να συμπληρώσω κάποια επίσημη φόρμα ανατροφοδότησης για το σύνολο του διδακτικού προσωπικού. Συνεπώς, παρεμβαίνω στο σημείο ετούτο και συμπληρώνω τη δική μου προσωπική φόρμα για έναν δάσκαλο με τον οποίο συνεργάστηκα και έζησα δύο από τα παραγωγικότερα χρόνια της μέχρι τώρα ζωής μου.

Διαβάζοντας την ανάρτηση: "Δύο δάκρυα και μια εξήγηση", ένιωσα αδικία και πόνο και πως έχω το χρέος να μιλήσω, να εκφράσω μια βιολογικά δικαιολογημένη υποκειμενική άποψη. Τι άλλο είναι άλλωστε το σύνολο των γνώσεων μας και των παρατηρήσεων μας, παρά υποκειμενικές. Όπου δηλαδή εμπλέκεται το ανθρώπινο στοιχείο είναι αναπόφευκτη η υποκειμενικότητα. Επομένως, μια που θα εκφράσω μια άποψη ανθρώπινη, θα το κάνω με τον πιο υποκειμενικό τρόπο που θα μπορούσα.
Περιγράφοντας αυτό που έζησα έγω, μια που δεν έχω δεδομένα για να μιλήσω για κάτι άλλο, θα υποστηρίξω τις απόψεις μου με αποσπάσματα από το κείμενο των σελίδων 2007-2009. Ωστόσο, λόγω διαπροσωπικής επαφής προεκτείνω τα λεγόμενά μου επ’αόριστον, χωρίς κανέναν ενδοιασμό.

Μπαίνοντας λοιπόν στην τάξη, είδα μια φιγούρα γραφική, διαισθάνθηκα μια εμπιστοσύνη, μια σιγουριά. Η μεθοδολογία του ξεκίνησε να σβήνει κάθε προηγούμενη άχρηστη γνώση μου επί των θεμάτων της λογοτεχνίας, της ποίησης και της φιλοσοφίας. Γιατί, όπως με κάθε μεγάλο Έλληνα συγγραφέα, έτσι και εδώ τα όρια ήταν δυσδιάκριτα. Έμαθα κάτι που σπάνια στο μαθαίνει ένας δάσκαλος, έμαθα να σκέφτομαι κριτικά για τα κείμενα που διάβαζα. Έμαθα να βρίσκω αποδείξεις για αυτά που υποστήριζα και το κυριότερο, για εμένα, αγάπησα τη λογοτεχνία, την ποίηση και τη φιλοσοφία.

Αγνοώ το γιατί ήταν επώδυνη η χρονική περίοδος 09’-11’. Αυτό που δεν αγνοώ όμως είναι πως στο μάθημά του έμαθα, πως μάθημα δεν σημαίνει πάρε ετούτες τις σημειώσεις, μάθε τι σημαίνει αγάπη, ανθρωπομορφισμός, προσωποποίηση ή μεταφορά και μετά γράψε καλά στις εξετάσεις. Βίωσα αυτό που βρίσκεται στον πυρήνα της γνώσης και της μάθησης που είναι η αυτενέργεια, η βελτίωση, σταδιακά, του γραπτού και προφορικού λόγου, η υποστήριξη των ιδεών και των απόψεων με αδιάσειστα δεδομένα, η μελέτη μεταξύ των γραμμών.

Είναι συχνά δύσκολο να κατανοήσει κανείς έναν άνθρωπο αντισυμβατικό. Συχνά επιθυμούμε να ακολουθούμε αυτό που κατηγορούμε και χλευάζουμε. Δεν μας αρέσει το εκάστοτε διδακτικό σύστημα και παρόλ’ αυτά όταν κάποιος το σπάει με τον πιό όμορφο τρόπο τον λιθοβολούμε. Όταν κάποιος δεν μας δίνει χρήματα αλλά μας μαθαίνει να δουλεύουμε δεν το εκτιμάμε⋅ και δεν το εκτιμάμε διότι είμαστε βολεμένοι στο να τα δεχόμαστε έτοιμα και μασημένα. Υποστηρίζω, ακράδαντα, πως μια ώρα με τον Κασιμάτη πάνω σε τρεις σελίδες αξίζουν όσο εκατό σελίδες σημειώσεων για το τι πρέπει να καταλάβουμε για ένα κείμενο. Που το βασίζω; Το βασίζω στο ότι το να μάθει κανείς να αναλύει τρεις σελίδες και να παράγει τις δίκες του προτότυπες σκέψεις και να εμπλέκεται σε αντίλογο πάνω σε αυτές, αποτελεί την ανώτερη μορφή μάθησης και το μοναδικό εργαλείο για να προάγει κανείς τη σκέψη του και να εξελίξει οποιονδήποτε τομέα γνώσης.
Συμπληρώνω επίσης, πως αυτό που συμβαίνει με κάθε πραγματικά μεγάλο δάσκαλο, συνέβη και με τον Κασιμάτη× η συνειδητοποίηση μεγάλου μέρος των διδαχών του επέρχεται σε μεταγενέστερο χρόνο από αυτόν που έλαβαν μέρος. Παραδείγματος χάριν, το λόγο της επιμονής του στο να δίνει κανείς μεγάλη σημασία στα ιστορικά δρώμενα της εποχής που γράφτηκε ένα κείμενο, τον αντιλήφθηκα μελετώντας μόνος μου αφότου είχα αποφοιτήσει.

Κλείνω λοιπόν, λέγοντας ένα μεγάλο ευχαριστώ σε έναν άνθρωπο που μου έδωσε με τον πιό ομαλό και ωραίο τρόπο εφόδια ζωής. Σταματώ ευχαριστώντας τον δάσκαλο που με βοήθησε στο να δω την αστείρευτη ομορφιά της φιλοσοφίας, της ποίησης, της ιστορίας και της λογοτεχνίας. Τέλος, εύχομαι να διδάσκει ο Κασιμάτης κάθε γενεά μαθητών με τον ατελείωτο ενθουσιασμό του, την αξιοθαύμαστη κριτική του ματιά, την αντισυμβατική του φιλοσοφία και τα αναντικατάστατα μπινελίκια του.

Υ.Γ: Απολογούμαι για τον ακατάστατο τρόπο γραφής μου, αλλά όταν σε μία διαδικασία γραφής εμπλέκεται πάθος και μειωμένος χρόνος το αποτέλεσμα κάθε άλλο από τέλειο είναι. Ελπίζω, ωστόσο, να ήμουν κατανοητός.

Ειλικρινά,
Σας Ευχαριστώ.

3.5.11

Θανάσης Βέγγος: το τέλος μιας ολόκληρης γενιάς

Δεν ξέρω γιατί ο θάνατος με παρακινεί να γράψω. Ίσως γιατί δεν έχω συμβιβαστεί ακόμα με την ιδέα του τέλους, και μου φαίνεται αρκετά βαρύ σαν γεγονός. Δεν θέλω να μιλήσω όμως εδώ για τον θάνατο ενός υπέροχου ηθοποιού αλλά και ανθρώπου, όπως ο Θανάσης Βέγγος, αλλά για το θάνατο μιας ολόκληρης γενιάς. Ο Βέγγος ήταν σαν το τελευταίο αστέρι που σιγοέσβηνε, αλλά ήταν τόσο δύσκολο να το δούμε μέσα από τις τεράστιες πολυκατοικίες που κάλυψαν αυτόν τον παλιό υπέροχο ουρανό της Αθήνας. Όταν το βλέπαμε όμως ήταν αρκετή η λάμψη του έτσι ώστε να μας κάνει να αναπολήσουμε. Μπορεί να είμαι μικρός και να μην πρόλαβα τη γενιά της "Φίνος Φιλμ", παρόλα αυτά αυτή τη ζεστασιά που σου μετέδιδε αυτή η κουλτούρα την έχω νιώσει και είναι αναντικατάστατη. Μια ζεστασιά που σε έκανε να ξεχάσεις όλα σου τα προβλήματα και να εκτιμήσεις την αξία της ζωής. Αυτή η Αθήνα σήμανε και επίσημα το τέλος της σήμερα, και έφυγε μαζί με όλα τα αστέρια της. Το Βέγγο, τον απίστευτο Κωνσταντάρα, το στυλ του Παπαμιχαήλ, τη γλύκια Βουγιουκλάκη, το χιούμορ του Χορν, τη Φραγκοσυριανή του Βαμβακάρη, το Ρίζο, το Λογοθετίδη, το Μπιθικώτση, τη Μπέλου, το Χιώτη, το Τσιτσάνη, το Ξυλούρη, το Καζαντζίδη, και ποίος ξέρει και ποιόν άλλο ξεχνάω αυτήν τη στιγμή. Αυτή είναι η γενιά της "Φίνος Φιλμ" και ευτυχώς μας έχει αφήσει πολύτιμη κληρονομιά που μένει να την εκτιμήσουμε, και να την θυμόμαστε και ίσως να την ξαναζούμε όταν πρέπει.





Συνοπτικά οι σκέψεις μου για τη δολοφονία του Οσάμα Μπιν Λάντεν

Παρακολουθώ τα δρώμενα των τελευταίων μηνών με ιδιαίτερη προσήλωση. Δεν χρειάζεται να είσαι και ιστορικός για να καταλάβεις που οφείλεται λίγο πολύ όλο αυτό το κοινωνικό και πολιτικό ξέσπασμα, όταν σχεδόν όλος ο πλανήτης έχει βυθιστεί σε τέτοια οικονομική ύφεση. Τα Wikileaks, οι επαναστάσεις Αιγύπτιου, Λιβύης, οι διαφαινόμενες χρεοκοπίες που έρχονται σαν ντόμινο η μία μετά την άλλη στην Ευρωζώνη, και πολύ τελευταία η δολοφονία του για πολλά χρόνια φυγά, Osama Bin Landen. Όλα τα παρακολουθούσα μέσα από το ζεστό δωματιάκι μου χάρη στο Internet, φορώντας της λούτρινες παντοφλίτσες μου, αποσβολωμένος από τις εξελίξεις. Παρόλα αυτά με βάση την ιστορία του ανθρώπινου γένους, τίποτα δεν με εντυπωσίαζε τόσο πολύ όσο τα γεγονότα που παρακολούθησα μετά τον θάνατο του Osama Bin Landen. ‘Όχι τόσο το ίδιο γεγονός, όσο η αντίδραση σε αυτό, που είχε ως αποτέλεσμα το ξάφνιασμα μου για την έλλειψη ηθικής σε αυτόν τον πλανήτη.

Αρχικά ακόμα δεν έχω καταλάβει από πότε έγινε νόμιμη η θανατική ποινή. Επιχείρηση οργανωμένη από την CIA και από τον Αμερικανικό μισθοφορικό στρατό, με στόχο τον θάνατο του Osama Bin Landen. Είχα την εντύπωση πως ο οποιοσδήποτε κρίνεται για τις πράξεις του από το δικαστήριο και όχι από μια σφαίρα στο κεφάλι (Να μου πεις και το δικαστήριο στο Γκουαντάναμο θα τον έστελνε οπότε το αποτέλεσμα δεν αλλάζει). Νόμιζα πως στον πολιτισμένο κόσμο που ζούμε, ο καθένας δικαιούται να υποστηρίξει τον εαυτό του, ανεξαρτήτως το μέγεθος των πράξεων του, στο δικαστήριο. Δεν μου κάνει εντύπωση όμως το τί έπραξαν οι Αμερικανοί υπήκοοι αλλά το πόσο φυσικά δείχνει να αποδέχεται ο κόσμος, ότι αυτός ο τρομοκράτης δεν άξιζε καμία υποστήριξη και έπρεπε να σκοτωθεί. Με βάση ποια ακριβώς κριτήρια κρίνουν αν αυτός ο τρομοκράτης, αλλά και άνθρωπος παράλληλα, πρέπει να ζήσει ή όχι; Ακόμα και στην περίπτωση του απαγχονισμού του Sadam Housein το δικαστήριο έλαβε μια κάποια απόφαση( ανεξαρτήτως αν αυτή η απόφαση ήταν σωστή ή όχι).

Το δεύτερο που με στεναχώρησε είναι η αντίδραση του Αμερικανικού έθνους. Από πότε πανηγυρίζουμε για το θάνατο κάποιου; Στην ανακοίνωση της δολοφονίας και όχι του θανάτου του Osamα Bin Landen, όλη η Αμερική (και όχι μόνο) πανηγύρισε λες και ήρθε η άσπρη μέρα και όλα τους τα προβλήματα μονομιάς λύθηκαν. Το γεγονός και μόνο ότι ο θάνατος φέρνει σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε χαρά, είναι τουλάχιστον λυπηρό. Όπως ορθά έχει πει και ο Martin Luther King, Jr. σε έναν από τους λόγους του, "I mourn the loss of thousands of precious lives, but I will not rejoice in the death of one, not even an enemy."

Οι σκέψεις μου δεν σταμάτησαν όμως εκεί. Είδα ένα έθνος να νιώθει περήφανο και να νομίζει πως νίκησε ένα πόλεμο σήμερα. To εθνικό πατριωτικό συναίσθημα τον Αμερικάνων φάνηκε ακόμα πιο πολύ στον λόγο του προέδρου Barak Obama, όπου αφού τόνισε πόσο καλό είναι που επιτέλους τον 'φάγαμε', φρόντισε να υπενθυμίσει στους Αμερικανούς πολίτες πόσο ισχυρό κράτος, αλλά και έθνος, είναι η Αμερική. Σκοτώνοντας τον Osama Bin Landen, πιο πιθανό είναι να κινητοποιηθούν οι τρομοκράτες παρά να κάτσουν με τα χέρια σταυρωμένα. Οπότε κανένας πόλεμος δεν νικήθηκε σήμερα. Ίσως και να άρχισε ένας ακόμη μεγαλύτερος. Όπως πολύ ωραία ειρωνεύτηκε και μια δημοσιογράφος στο Τwitter (μέσο κοινωνικής δικτύωσης): Επιτέλους, τώρα πια μπορούμε να αφήνουμε την πόρτα ξεκλείδωτη.

Δεν μπορούσαν μέσα σε όλα να μην μου έρθουν και ορισμένες θεωρίες συνωμοσίας στο μυαλό, ειδικά όταν η Αμερική προετοιμάζεται για εκλογές και η δημοτικότητα του Obama βρίσκεται στα χαμηλότερα ποσοστά της. Σύμφωνα με το καταπληκτικό ντοκιμαντέρ Zeitgeist η επίθεση στους δίδυμους πύργους προήλθε από τους ίδιους τους Αμερικάνους για να δικαιολογήσουν την εισβολή τους στο Αφγανιστάν, και να δημιουργήσουν το αίσθημα τις τρομοκρατίας στον πλανήτη, το οποίο παίζοντας τον ρόλο του κακού, μπορούσε να βοηθήσει την Αμερικανική κυβέρνηση να δικαιολογήσει πολλές από τις πράξεις της. Οι Αμερικανοί είχαν βρει ένα εξιλαστήριο θύμα, τους κακούς τρομοκράτες, στο οποίο χρέωναν όλες τις ασχημίες αυτού του κόσμου, όπως και έχουν ξανακάνει. Και το καλύτερο είναι ότι είχαν γίνει πιστευτοί, και είχαν φτάσει σε σημείο να τους χρειάζονται κιόλας.

Και τώρα τί θα κάνουν οι Αμερικάνοι χωρίς 'βαρβάρους';